Meld je aan voor de nieuwsbrief van Life Creations en ontvang gratis de handout: Ervaar de Kracht van Schilderen
Veel mensen praten over hun jeugd en hun pijnlijke momenten van die tijd. Tijdens een persoonlijke groei sessie met een vrouw kwamen we op dit onderwerp.
Ik vraag altijd naar de precieze ervaring van het kind op dat moment, omdat we geneigd zijn om onze overtuigingen van nu, of tijdens je volwassenheid er op te plakken.
Deze vrouw vond zichzelf als kind serieus en speelde te weinig met andere kinderen en voelde zich niet gelukkig. Op mijn vraag of het kind op dat moment deze gedachten had, reageerde ze verrast. Zo had ze er nog nooit naar gekeken. We koppelden de overtuigingen die ze nu had over het kind los van de werkelijke ervaring van dat moment. Soms is dat moeilijk terug te halen maar het lukte haar prima. Eigenlijk vond ze zichzelf als kind op dat moment prima en had geen verlangen om vrolijker te zijn of meer met andere kinderen te willen spelen. Het bleek dat ze later, toen ze volwassen werd haar oordeel erover ging vellen en er allerlei overtuigingen op ging plakken.
Blijven steken in je verhaal
Vaak zijn we als volwassenen geneigd om er meer van te maken van wat er in onze jeugd is gebeurd dan wat daadwerkelijk op dat moment in onze jeugd onze ervaring was. Hiervoor zijn verschillende redenen. Een reden kan zijn om aandacht te krijgen van de omgeving, of te blijven steken in je verhaal zodat je geen verantwoordelijkheid hoeft te nemen om te leven vanuit je potentie. Er ontstaat vaak een slachtofferrol. Zo blijf je in een vicieuze cirkel hangen en hoef je niet uit je "comfort-zone" te stappen, omdat je daar een legitieme reden voor hebt: je traumatische ervaring.
Incest verhaal
Ook een ervaring van een vrouw waarbij incest was gepleegd door haar broer op jonge leeftijd was voor haar traumatisch. Teruggaand naar die tijd bleek ze het als kind niet vreselijk te vinden wat er gebeurde (er was geen sprake van fysieke pijn). Het gebeurde gewoon en plakte er geen label op. In ruil voor het mogen spelen van met autootjes van haar broer moest ze allerlei seksueel getinte handelingen ervaren. Het was een ervaring die nieuw was, maar werd niet daadwerkelijk als pijnlijk ervaren.
Later, toen ze volwassen werd begreep ze dat deze handelingen slecht waren en dat het niet hoorde en dat je hier trauma's aan over kunt houden en begon ze daar ook in te geloven. Hierdoor plakte ze er vele overtuigingen op die niet helpend waren voor haar. Er werd op deze wijze een traumatische ervaring van gemaakt en werd er eigenlijk een wond gecreëerd.
Nu ze inziet dat het gewoon een ervaring was, zonder oordeel, kon ze haar verhaal over trauma en dergelijke loslaten en zo viel er veel lading van af. Hierdoor kon ze haar slachtofferschap ook loslaten en was het niet meer dan een gebeurtenis in haar leven die niet goed of fout was.
Is het wel waar wat we onszelf vertellen?
We vertellen onszelf allerlei zaken over onze jeugd, maar zijn deze wel waar?
Door de overtuigingen die er later opgeplakt zijn (bijvoorbeeld hoe erg het was) los te laten en te kijken naar hoe de werkelijke ervaring was, kun je waarschijnlijk een groot gedeelte van het "verhaal"wat je er later van hebt gemaakt loslaten. Zo gaat er veel lading van af en kun je de ervaring meer laten zijn zoals die was.
Het gaat erom dat je eerlijk naar jezelf bent en bereid bent om je verhaal los te laten. Dit kan uiteraard heel eng zijn, want dan heb je niets meer om je aan vast te houden. Maar op deze wijze zul je wel een vrijer mens zijn en keuzes kunnen maken vanuit wie je werkelijk bent, vanuit je kracht.
Wat zijn jouw verhalen en zijn deze wel waar?
Dit kan een boeiend onderzoek zijn waardoor je veel inzichten kunt krijgen in jezelf.
Wil je dit onder begeleiding verder onderzoeken? Dit kun je doen in een persoonlijke sessie.